Τα τελευταία 3 χρόνια έχουμε δεχτεί ως κοινωνία μία πληθώρα μέτρων που υποτίθεται πάρθηκαν για την σωτηρία μας αλλά ουσιαστικά οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μεγαλύτερη φτωχοποίηση του λαού και ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πόρων της πατρίδας μας. Τα μέτρα βέβαια δεν αγγίζουν όλο αυτό το διεφθαρμένο οικονομικοπολιτικό καθεστώς της μεταπολίτευσης για το οποίο η δικαιοσύνη και οι νόμοι είναι άγνωστες λέξεις και που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διατηρήσει την εξουσία στα βαμμένα με το αίμα πολλών Ελλήνων που έχουν αυτοκτονήσει χέρια του.


Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια οι πλατείες γέμισαν με αγανακτισμένους πολίτες, απεργίες και συλλαλητήρια έγιναν, δημόσια κτήρια καταλήφθηκαν ωστόσο τίποτα από όλα αυτά δεν σταμάτησε κανένα μέτρο από το να εφαρμοστεί. Ακόμη και σε αυτό το στημένο παιχνίδι των εκλογών, ο νεοέλληνας απέδειξε σε μεγάλο ποσοστό ότι φοβάται να έρθει απέναντι σε αυτούς που βρίζει όλη μέρα, ίσως λόγου φόβου ίσως και λόγω ότι είναι εξαρτημένος από αυτή την σάπια κατάσταση που και ο ίδιος βοήθησε να δημιουργηθεί. Το μέλλον θα επαληθεύσει ή θα διαψεύσει πολλούς που ισχυρίζονται ότι ο βολεμένος και καλοζωισμένος νεοέλληνας δεν έχει πιθανόν τα αντισώματα αντίστασης που απαιτούνται για να βάλει ένα τέλος σε αυτή την καταστροφική πορεία που προδιαγράφεται για την χώρα μας.

Οι περισσότεροι ίσως τους ξέρουν ως ονομασίες οδών (Συγγρού, Ριζάρη, Τοσίτσα, Αβέρωφ, Σίνα, Αρσάκη, Στουρνάρη). Άλλοι ως κτίρια (το Ζάππειο μέγαρο, το Αρσάκειο κτίριο και εκπαιδευτήριο, το μουσείο Μπενάκη, την Βαρβάκειο σχολή, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Ευγενίδειο Ιδρυμα) και άλλα ακόμη. Το κοινό σημείο όλων αυτών δεν είναι ότι είναι δρόμοι ή κτίρια αλλά οι ονομασίες ανήκουν σε εθνικούς ευεργέτες. 

Ανθρώπους εύπορους, παλαιότερων εποχών, που έδωσαν μεγάλο μέρος από την περιουσία τους είτε για να ελευθερωθεί η πατρίδα μας, είτε για να αποκτήσει δομές όπως εκπαιδευτήρια και νοσοκομεία, που σήμερα ο κάθε νεοέλληνας, εκμεταλλευόμενος τις "δημοκρατικές ελευθερίες",  μπορεί να ρυπαίνει και να ασχημονεί εις βάρος τους. Σήμερα ακόμη και πριν την οικονομική κρίση, η έννοια του εθνικού ευεργέτη αποτελεί είδος προς εξαφάνιση. Όχι βέβαια γιατί οι πλούσιοι Έλληνες εξαφανίστηκαν, αλλά πρώτον γιατί κανείς πλέον δεν μπορεί να εμπιστευθεί και να δώσει χρήματα σε ένα κράτος όπου κυριαρχούν στις δημόσιες θέσεις διεφθαρμένοι και τυχοδιώκτες και δεύτερον γιατί στις νέες γενιές των πλουσίων αυτών των μεγεθών απουσιάζει το εθνικό αίσθημα, όντας οι περισσότεροι αναθρεμένοι στο εξωτερικό (κολέγια, πανεπιστήμια). 

Συλλογιζόμενος κάποιος αυτά δεν του προκαλεί εντύπωση η παρακάτω είδηση.